پایگاه خبری تحلیلی جلفانیوز/ رامین رحیم زاده: این اصل غیرقابل انکار است که مردم هر منطقه ای نسبت به مشکلات و پیشرفت آن منطقه از هر فرد غیربومی دلسوزترند اما تا چه اندازه به این اصل توجه می شود؟! چرا بومیان ارس کمترین نقش را در جایگاه های تصمیم گیر منطقه خود دارند؟

شاید اصلی ترین عاملی که باعث شده است بومیان بسیاری از مناطق نقش ضعیفی در تصدی مدیریت های کلان آن مناطق داشته باشند این است که اصولا جایگاه مدیریت های کلان، محدود به نفرات و مدیرانی خاص است و انتصاب آنان به پست های مربوطه از قانون انرژی پیروی میکند؛ بدان معنی که هیچ مدیری جایگاهش را از دست نمی دهد، بلکه از جایگاهی به جایگاه دیگر انتقال می یابد!

در چنین شرایطی هرتعداد از بومیان منطقه مربوطه در دایره مدیران خاص قرار داشته باشند، مردم آن منطقه به همان میزان در مدیریت های کلان منطقه خود نقش خواهند داشت و اصولا جوان گرایی و استفاده از نیروهای جوانِ بومیِ توانا، ولی غیر خاص، در چنین شرایطی به هیچ عنوان معنا و مفهومی را با خود به همراه ندارد!

شاید این تفکر جناب ترکان که مدیران ایرانی هیچ تخصصی غیر از تهیه آبگوشت بزباش ندارند، تبصره ای دارد مبنی بر استثنا بودن برخی مدیران خاص و جوانان و مدیران پایه دیگر باید به تهیه انواع آبگوشت بپردازند!